Dutch Memories 2

EERSTE
RESTAURATIE

 

Hoofdstuk 1: Proloog, deel 1.

Ik vond een citaat in mijn geschiedenisboek en ik wil het graag met jullie delen. Het is afkomstig van George Santayana.

“Een ieder die zich niet het verleden kan herinneren,
zal gedoemd zijn haar opnieuw te beleven.”

Dit citaat blijkt waar te zijn. Deze ‘Geschriften Der Herinnering’ bestaan vanwege een eenvoudig doel: de geschiedenis en de kennis van wat eerder is gebeurd, brengen bij degenen die zo onfortuinlijk waren deze niet te hebben meegemaakt.

Om te beginnen gaan we terug naar Carl Palmner’s Bevin, terug naar de tijd toen alle buurten in de Nexus nog ‘Bevins’ werden genoemd. Daarmee duiken we vrijwel precies in het midden van een groots en voortdurend groeiend verhaal. Destijds hadden we echter nog niet zo veel gedurende dat begin, of ‘De Proloog’, zoals het werd genoemd.

Nu is het 2012. Laat in 2010 begonnen we met het schrijven van de Geschriften der Herinnering. Twee jaren zijn voorbijgegaan en het waren inderdaad ruige en wilde jaren. Ondanks dat, gedijt en groeit onze kleine gemeenschap hier in de Grot van D’ni. Toch is het opnieuw tijd om de oude verhalen te vertellen, legenden waarvan men soms hoopte dat we ze zouden vergeten, maar vertellingen die ondanks dat noodzakelijk zijn.

Ik zei niet zonder reden dat men wenste dat ze vergeten zouden worden. Je moet namelijk inzien dat het een eindeloze zoektocht was om deze geschiedenis te hervinden. Hoewel, gedurende het ‘CAVCON Opmerkzaamheids feest’ dat het afgelopen jaar werd gehouden, heeft Marten, de maker van de videoserie ‘De Proloog’, mij geholpen de vertelling van De Proloog te vinden.

(Landkaart van Garternay; foto afkomstig van MystJourney.com en MystLore).

Ik weet zeker dat velen van jullie het verleden kennen, maar voor diegenen voor wie dat niet geldt, volgt hier een samenvatting.

De Aarde was een Tijdperk, geschreven door een meester-schrijver van Garternay, de originele thuiswereld van de D’ni. Hun wereld was stervende, dus ze vertrokken.

De groep die zich vestigde op Aarde, hier in deze grot, noemde het D’ni. Min of meer betekent dat woord ‘Nieuw’.

D’ni groeide en gedijde, maar dat gold ook voor een gevaar. Een gevaar dat huist in elke cultuur of beschaving: Trots. Het is als een kanker dat in iedere wereld in de diepte groeit.

En voor D’ni openbaarde deze kanker zich als een man die Veovis heette en die bijna geheel zelfstandig D’ni wist te verwoesten. Hij gebruikte het eigen ventilatiesysteem van D’ni tegengesteld om zo met behulp van de enorme vinnen een dodelijk gas de Grot in te pompen.

Velen stierven, maar enkelen wisten te overleven. Een man, Atrus geheten, stamde af van één van deze overlevenden. Hij had een dochter, Yeesha, die iedereen zeer goed kent, daar ben ik zeker van.

(Atrus en Yeesha in Releeshan, foto beschikbaar gesteld door patchallel.com)

O, Yeesha… bekijk ons nu eens. Hier spiegelen we ons aan het verleden, terwijl we, destijds, allemaal alleen maar konden dénken aan een toekomst die juist buiten ons bereik lag.

Rondom de eeuwwisseling was er een groepering die de ‘D’ni Restoration Foundation’ werd genoemd, afgekort de ‘DRF’. Ze herontdekte de verlaten D’ni Grot, daarbij een soort van ‘roep’ voelend.

Deze roep is een onderdeel van een kringloop. Terugbrengen, nemen en geven; ademen, leven en sterven.

Eén man, Elias Zandi, moest zijn eigen kringloop veel te snel afbreken.

Hij bezat de grond rondom de vulkaan, de Caldera. Dit is de verborgen toegang tot D’ni. Terwijl Elias zijn forse vermogen naliet aan Dr. Richard Watson, zijn beste vriend, liet hij zijn land na aan zijn zoon, Jeff.

(De ontdekking van de Grot door John Loftin en Elias Zandi, foto beschikbaar gesteld door Jamey).

De achternaam van Jeff kennen de meesten beter. Die gekke man in de zon, die een boek leest en zijn biefstukken keert.

Zandi.

Dat is me er eentje! Hij groet een ieder van ons zodra we arriveren. En zelfs als je hem niet ziet, ziet hij jou wél. Per slot van rekening is dat stuk land zijn thuis.

(Jeff Zandi buiten de Spleet in New Mexico, foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Als je Zandi ontmoet, dan zie je een man die hier al vanaf het begin aanwezig is. Het is merkwaardig om op een of andere manier te weten dat daar één man is die niet is veranderd… dat is geruststellend.

Jeff Zandi is nog geen spat veranderd in al die jaren dat ik hem ken. Iedere keer als ik hem zie, zwaai ik naar hem en vraag hem of zijn biefstukken nog niet gaar zijn.

Wat een persoon is hij, wat een man!

In 1997 veranderde de DRF zijn naam in de ‘DRC’, de ‘D’ni Restoration Council’, die door vijf personen werd geleid.

Dr. Richard Watson was het Hoofd, Victor Laxman was de Technische Specialist, Marie Sutherland kon goed met mensen omgaan, Ikuro Kodama was een man van weinig woorden en Michael Engberg was de restauratie deskundige, die ook goed in de omgang was.

Engberg had een dochter, Willow ‘Wheely’ Engberg, hoewel niemand dat nog wist ten tijde van de eerste restauratie. Die meid was een echte onderzoeker!

Sorry, ik laat mijzelf een tikje gaan.

(De welkomstboodschap van de D’ni Restoration Council. ‘De D’ni Restoration Council heet alle nieuwe onderzoekers welkom. Onthoudt, veiligheid is de nummer 1.’ Foto beschikbaar gesteld door Mystpedia).

In januari 2002 begon de DRC met een ‘Besloten Open Registratie’. Ze openden hun deuren voor diegenen die zich hadden opgegeven, maar slechts een select groepje daarvan kwam daadwerkelijk binnen. Maar het was een eerste stap. Een belangrijke stap.

Dr. Watson verwoordde dat het best.

“Medebewoners van D’ni,”

“Ik realiseer mij dat deze begroeting wellicht een tikje aanmatigend klinkt, maar dit grootse moment verdient enige overdrijving en een verwachtingsvol gevoel van mijn kant. Want we staan nu op één van die zeldzame splitsingen in de levensloop van de mensheid. We staan op de rand van een afgrond van ontdekking en opheldering en nu zullen we van deze rand afstappen.”

“Welkom in D’ni!”

“Voor de eerste keer kan ik deze woorden uitspreken. Tot op dit moment bleven de bezoeken beperkt tot diegenen die voldoende academisch geschoold waren om een nuttige bijdrage te kunnen leveren, of tot diegenen die voldoende verbonden waren met dit project om een uitnodiging te ontvangen. Maar dat zal nu snel veranderen. Spoedig zal iedereen die ‘De Roep’ hoort, hier worden verwelkomd. Natuurlijk, aanvankelijk zal deze toestroom worden beperkt en zal hun aantal worden gereguleerd, maar de deur zal open gaan. D’ni zal gaan ontwaken uit zijn lange winterslaap!”

“Wat ik probeer te zeggen, is dat jullie arbeid hier veel meer is dan simpelweg een archeologische oefening.”

“We zijn er rotsvast van overtuigd dat het de bedoeling was dat deze plek bewoond zou worden; hij was bedoeld om te groeien, hij was bedoeld om te leven. We zijn hier omdat we allemaal dat zelfde gevoel hebben, die zelfde roeping. Zelfs nu beginnen velen deze roeping te voelen. Ze zullen komen en D’ni zal opnieuw leven!”

Een zo beëindig ik deze inleiding van de Proloog door het glas te heffen, terwijl ik besluit met Dr. Watson’s citaat:

“Op D’ni!”

Ik denk dat dit alles wel aardig opsomt, nietwaar?

Nou, na zo een begin denk je wellicht dat de nu volgende vertelling spannend wordt, vol van mysteries en intriges. Maar natuurlijk, zoals dat bij alle verhalen gaat, het begin is altijd nogal saai.

De DRC ging door met onderzoekers afkomstig van de oppervlakte welkom te heten, ze beperkt toegang te geven tot een Buurt of twee en dit zeldzame Tijdperk. Alhoewel, in het begin gingen die dingen traag, zoals ik al zei.

We zijn allemaal vertrouwd met de KI en hoe hij ons altijd in de steek lijkt te laten. Wel, destijds was het nog veel beroerder. Ze functioneerden amper, velen haperden en velen hadden een kapotte camera. Ze werkten nauwelijks! Maar wat werden ze gekoesterd! Zelfs toen de DRC met een nieuw model kwam, behielden de onderzoekers hun oude, stilletjes glimlachend bij hun herinneringen daaraan.

(Vroege KI tijdens de eerste restauratie, foto beschikbaar gesteld door janaba1).

Destijds waren die dingen vreemd. Verbeelders gaven teksten in D’ni weer, KI’s hadden vaak Engelse tekst die over de hoofdtekst heen stond en zelfs de Ayoheek tafel was veel krakkemikkiger dan tegenwoordig, en dat wil wat zeggen.

Die goede oude dagen waren meestal alles behalve goed.

Desondanks was alles plezierig toen. Niemand was ontevreden over de manier hoe de DRC haar zaakjes bestierde.

Het duurde allemaal het grootste deel van een jaar, maar de ontwikkeling ging door.

Op 15 februari, ik ben vergeten op te schrijven in welk jaar, maar ik gok 2002, verscheen Douglas Sharper in het openbaar met het verzoek om Teledahn te herstellen. Hoewel hij helemaal nog niet lang lid was van de DRC, accepteerde ze zijn verzoek en gaven hem toestemming dat Tijdperk te herstellen.

Zes december 2002 was de dag dat we voor het eerst het gevoel kregen een avontuur te beleven. Sommigen zouden zeggen dat op deze datum ons verhaal pas écht begon.

Phil Henderson was een Restauratie Ingenieur. Ik weet zeker dat enkelen onder jullie op sommige dagen een man met een grappige blauwe mijnwerkershelm in de stad hebben zien kuieren. Die heeft hetzelfde baantje. ResIng. Alleen droeg Phil die helm niet.

Phil Henderson, of ‘phend’ zoals zijn KI hem benoemde, was op een vrijdag het tuintijdperk Eder Kemo aan het opmeten, toen hij verdween. Een ieder nam aan dat hij naar huis was gegaan, voor het weekend. Echter, toen de maandag was aangebroken, ging Marie Sutherland naar hem op zoek, al zeggende dat hij niet op zijn werk was verschenen.

Er volgden zoektochten van vierentwintig uur, maar er werd niets gevonden. Juist toen de DRC op het punt stond om het zoeken af te blazen, vond Victor Laxman een signaal dat uit Eder Kemo was uitgezonden.

Het was de KI van Phil, maar het signaal stopte zodra iemand daar naar hem op zoek ging.

Opnieuw begonnen teams het Tijdperk Eder Kemo te doorzoeken. Echter, na het volgende weekend werd het zoeken gestaakt.

En toen verscheen Phil’s KI tweemaal. De eerste keer kort, de tweede keer voor ruwweg een half uur.

(Phil’s eerste terugkeer naar Eder Kemo. Foto beschikbaar gesteld door ‘The Echoes’ en Vincent Corlais).

Terwijl men eerst dacht dat niemand op tijd in Eder Kemo was gearriveerd, bleek dat het toch één onderzoeker was gelukt en dat hij met Phil had gesproken.

Phil zei dat hij oké was, maar dat hij niet terug zou komen… de leugenaar.

Vanaf dat moment werden de restauraties voortgezet zoals die waren uitgestippeld. Men ging over tot de orde van alledag.

Echter, ergens in 2003 namen de zaken een wending. Een spellenfabrikant, genaamd UbiSoft begon geld te steken in de restauraties, maar ik denk dat niemand begreep waarom. Dit leverde echter een impuls op. Met de financiering van UbiSoft was de DRC in staat om vooruitgang te maken met de restauraties. Zo werd het veilig om meer onderzoekers toegang te verlenen.

D’ni werd officieel geopend voor het publiek.

Vandaag, bezien door de ogen van velen, kunnen we dit als de officiële start beschouwen van wat we nu het ‘Proloog Tijdvak’ noemen. Niemand hoefde NDA’s; oftewel geheimhoudingsovereenkomsten te tekenen. Informatie over de gang van zaken in de Grot was vrijgegeven en mocht men doorvertellen, en de onderzoekers onderzochten.

Zelfs toen Ae’gura in de Nexus was verschenen en de toegang was vrijgegeven, moest de DRC Ae’gura nog officieel openen. Sommige onderzoekers slopen naar binnen en gingen naar de Kahlo Pub.

Een gedenkwaardige plek, die bar. Een memorabele locatie.

(Een vroeg ‘Happy Hour’ in de Kahlo pub, foto beschikbaar gesteld door Donahoo).

De DRC kwam erachter, maar ze waren alleen maar bezorgd omtrent de veiligheid van de onderzoekers. Het incident had geen gevolgen die de moeite van het vermelden waard waren en zo werd de stad al snel geopend.

Aan de andere kant, die goeie oude Sharper was niet gelukkig met de manier hoe alles was gegaan.

“Ja, zo zijn ze. Bezorgd en officieel,” zei hij.

Een onderzoeker merkte op: “Iedereen zou denken dat ze de eigenaren zijn van deze plek!”

“Wel,” zo reageerde Sharper. “Dat denken ze inderdaad.”

In het openbaar suggereerde hij vervolgens om de DRC regels te negeren. Maar, ondanks zijn wrevel, zei hij dat ze hem een pub hadden gegeven om op te knappen. Nee, niet de Kahlo Pub, maar eentje ergens in J’Taeri.

Deze bar werd de ‘Grote Boom Pub’ genoemd, maar tegenwoordig wordt deze het ‘Waarnemers Heiligdom’ genoemd, of de ‘Waarnemers Pub’. Wellicht heb je ervan gehoord, of misschien heb je hem zelfs met een bezoek vereerd. Die Boom was een wonder en dat is hij nog steeds.

Maar kan zelfs maar één persoon stellen dat deze pub nog steeds van Sharper is? Natuurlijk niet. Om redenen die ik later zal uitleggen, heeft Sharper zijn pub uit handen moeten geven.

Enkelen van ons zijn er in geslaagd die pub te zien in die tussenliggende jaren. Zijn muren waren geel, de banieren waren anders en zelfs de verbeelder werkte. Sharper had zelfs rondom een aantal vazen geplaatst.

Daarvan is nu niets meer te zien. De Grote Boom Pub heeft nu blauwe muren en de deur is afgesloten.

Wellicht zijn een aantal pijnlijke herinneringen er de oorzaak van dat men dit heeft veranderd.

Ondanks dat zal de Grote Boom Pub altijd een plek blijven van vergane glorie en herinneringen, zelfs nu hij begraven is.

(De Grote Boom Pub, zoals Douglas Sharper deze had gerestaureerd. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Op dezelfde dag dat Sharper zijn wrevel jegens de DRC kenbaar had gemaakt, was er een onderzoeker genaamd Zardoz in Eder Kemo. Phil Henderson was teruggekomen en op de een of andere manier was hij vast komen te zitten achter de Reisdeur.

Zardoz opende de deur en Phil zag het daglicht, wellicht voor de eerste maal in een jaar tijd. Tot die dag kan ik veilig beweren dat we geen enkele aanwijzing hadden wat er aan de hand was met Phil. Sommigen zeiden dat hij had gegeten van de paddenstoelen in Teledahn, anderen zeiden dat hij zijn hoofd had gestoten terwijl hij aan het dansen was met de Bahro.

En ik? Ik denk simpelweg dat hij gek is. Op een vreemde, krankzinnige manier.

Ondanks Phil’s terugkeer, ging hij spoedig opnieuw weg door wederom de deur te nemen. Dagen later kwam hij echter opnieuw terug. Wederom was het een onderzoeker die hem wist te bevrijden. En opnieuw vertrok hij via die deur, maar ditmaal liet hij een boodschap achter voor de DRC.

Dagen later kwam hij eindelijk naar buiten. Een onderzoeker met de naam MrM3FaN coördineerde zijn inspanningen met die van Victor Laxman en speelde het klaar om Phil naar de stad te krijgen.

Phil en Laxman spraken met elkaar en het gesprek verliep… onsamenhangend, zou je minstens kunnen zeggen. Phil ging er opnieuw vandoor en raakte ditmaal zoek in de stad.

Spoedig waren alle vijf de DRC leden op zoek naar die man. En dwars door de dagelijkse verschijningen van Phil heen, bleef Sharper protesteren tegen de DRC.

Zoals je nu wellicht in staat bent om te zien, gingen de zaken niet naar wens.

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s