Dutch Memories 4

TWEEDE
RESTAURATIE

(Poster van ‘De terugkeer naar D’ni’. Foto beschikbaar gesteld door Jamey).

Hoofdstuk 3: Beginnen.

Eerst wat achtergrondinformatie:

Toen we in 2006 in de grot arriveerden, waren we niet de eersten. Eerder is er een poging geweest om D’ni te restaureren. De ‘D’ni Restoration Council’, of DRC, bestond aanvankelijk uit vijf geleerden: Richard Watson, Ikuro Kodama, Michael Engberg, Victor Laxman en Marie Sutherland. Hun eerste poging om de grot te restaureren was op een mislukking uitgedraaid, hoofdzakelijk vanwege een gebrek aan fondsen, maar ook vanwege onvoorziene gebeurtenissen.

De meest belangrijke van deze gebeurtenissen was de komst van Yeesha, de dochter van Atrus. Haar mystieke vermogens om Tijdperken te beïnvloeden en te wijzigen, strooide zand in de machine van de DRC, die zo van orde hield. Ze was het oneens met vele fundamentele ideeën die deze organisatie er op na hield.

(Yeesha in de Spleet. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Met de Reis waarbij ze onderzoekers op pad stuurde om geknechte Bahro’s te bevrijden, had tot resultaat dat onderzoekers zich bloot moesten geven tegenover andere onderzoekers. Zelfs vele van de werknemers van de DRC – belangrijke personen als Douglas Sharper en Phil Henderson – gingen mee met datgene wat Yeesha had aangericht.

Het gevolg van deze tweedracht was dat de Eerste Restauratie mislukte en dat de DRC verslagen naar de oppervlakte terugkeerde – allemaal, met uitzondering van hun leider, Dr. Watson. Hij bleef achter, en zowel gedesillusioneerd als teleurgesteld, gaf hij zich over aan zijn eigen spirituele tocht. Het laatste bewijs van zijn bezigheden is een logboek dat hij achterliet in de schacht die van D’ni naar de oppervlakte leidt. Je kunt dit journaal nu nog steeds lezen op de plek die nu ‘Afdaling’ wordt genoemd.

(Watson’s logboek in ‘de Afdaling’. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Ons verhaal begon pas echt op het moment dat er geen ‘officiële’ activiteit meer in de Grot gaande was. Ik zeg ‘officieel’, omdat velen de Roep van Yeesha bleven horen en heimelijk haar Reis op eigen houtje volbrachten, waarbij een ieder één van de Bahro van hun ketenen wist te verlossen.

Uiteindelijk vonden diegenen die nog steeds naar de Grot kwamen elkaar en de vier overgebleven leden van de DRC keerden ook terug. Ze hadden niet de beschikking over geld, dus voor een tijdje bleef de restauratie stil liggen.
Onderzoekers stelden zich tevreden met het bezoeken van die gebieden die al toegankelijk waren gemaakt en speculeerden over nog niet opgeloste mysteries. De meest populaire vragen die rondzongen gingen over waar Yeesha en Dr. Watson zouden zijn, want beide personen leken verdwenen te zijn.

We arriveren nu bij de belangrijke dag: 19 december 2006.

Het was de dag van de Grote Schreeuw.

Zo zie je, ons verhaal begint met een schreeuw. Een schreeuw zo luid en krachtig dat hij werd gehoord in ieder Tijdperk, in de gehele Grot, overal waar maar oren aanwezig waren om hem te horen.

Het was natuurlijk de schreeuw van een Bahro.

(Bahro die hard roept bij het Koninklijk Paleis. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Zodra dit gebeurde, schakelde iedere onderzoeker die in het bezit was van een Relto Boek terug naar zijn eigen thuis Relto. De Schreeuw schakelde tevens diverse anderen die nog geen Relto hadden, van de oppervlakte naar de Grot.

Tot onze ontzetting ontdekten we dat al onze Boeken van onze boekenplanken verdwenen waren. En nadat we de Boeken wederom hadden uitgezocht, lagen de Tijdperken er opnieuw bij alsof we er nog nooit waren geweest. Het effect was dat de Reis was ‘gereset’ en zelfs onze Yeesha shirts waren foetsie.

(Boekenplanken en Tijdperken zijn op raadselachtige wijze gereset. Foto beschikbaar gesteld door Ainia.)

De Schreeuw had ook structureel nogal wat invloed op D’ni uitgeoefend. Bang dat de Grot wellicht instabiel was geworden, ontruimde de DRC snel de gevaarlijke gebieden, ons beperkend tot slechts een gering deel van Ae’gura en de Buurten.

Tot vandaag de dag weet niemand wat de Schreeuw veroorzaakte, of wat zijn doel was.

Korte tijd na de Schreeuw maakte de DRC bekend dat ze nieuwe bronnen van inkomsten hadden aangeboord en dat ze zouden werken om de aangerichte schade te herstellen. Ze hadden ook de opzet om uit te breiden. Het was een nieuwe Restauratie. Nieuwe onderzoekers, die D’ni nog nooit hadden gezien, begonnen uit te zwermen naar aanleiding van onze oproep. Voor een ogenblik was dit een periode van nerveus hierop reageren.

Met het verstrijken van de tijd, begonnen de onderzoekers ongeduldig te worden gezien het trage tempo waarin de Grot gerestaureerd werd. Sommigen gaven Cate Alexander de schuld, de dame die belast was met het beheren van de nieuwe fondsen van de DRC. Omdat zij de geldstromen controleerde, had zij een machtspositie over de DRC die vele onderzoekers, maar zelfs enkele DRC medewerkers niet beviel.
Anderen gaven de DRC zélf de schuld – met name Michael Engberg, die een voorzichtige benadering bepleitte. Maar in het algemeen vervielen de onderzoekers tot onderling gekibbel, puur uit verveling.

(Cate Alexander komt bij de DRC. Foto beschikbaar gesteld door D’Lanor).

Het belangrijkste onderwerp van gesprek gedurende die dagen was de Bahro. Je moet weten dat de computerspellen fabrikant Cyan juist het laatste Myst spel had uitgegeven. In dat spel werden de Bahro afgeschilderd als zijnde bevrijd van hun slavernij. Velen van ons geloofde dat de Reis nu alleen maar een symbolische was geworden, omdat de Bahro al bevrijd waren. Maar als dat zo was, dan waren we niet in staat om te verklaren waarom we er dan nooit eentje zagen.

En er waren enkelen die de Reis Totems terugzetten, dit uit protest jegens Yeesha, die ons verlaten leek te hebben.

Je moet begrijpen dat we maar heel weinig wisten van wat er gaande was. Probeer de Grot maar eens te zien op de manier zoals wij haar toen zagen. Geen Jalak, geen Minkata. Geen Tuin Tijdperken, geen Leefcapsules. Zelfs geen normale Markeringen Missies.

Alleen maar Ae’gura, de Buurten en de Reis Tijdperken.

Ik ben bang dat onze verveling leidde tot kleine geschillen.

Als je een voorbeeld wilt zien van hoe verdeeld we werden, kijk dan maar eens naar de oude internet berichtjes over datgene wat later bekend werd als het ‘Woordvoerders Fiasco’. De DRC vroeg de onderzoekers om vijf speciale delegaties te benoemen, die als middenkader zouden gaan dienen. De jaloersheid, besluiteloosheid en kreten van elitarisme die hiervan het gevolg waren, leidde ertoe dat de eerste opgerichte groep van woordvoerders ontmoedigd ontslag nam en nooit meer vervangen werd.

We waren te verdeeld en te egoïstisch om zelfs een middenkader aan te wijzen.

Gezien wat er daarna gebeurde, moest Yeesha, of misschien de Bahro, hebben geweten van onze verdeeldheid.

De DRC hoopte de onderzoekers weer te verbinden door iets totaal nieuws uit te brengen. Ze gaven ons het Tijdperk Eder Delin, dat nooit voor het grote publiek beschikbaar was geweest. Maar er gebeurde iets waarmee de DRC geen rekening had gehouden.

Wellicht heb je weet van de Doeken en de Deur in Delin. En met deze wetenschap van hun bestaan, weet je méér dan destijds de DRC toen ze Delin vrijgaven – omdat tot op die dag de Boeken in de Buurten waren geplaatst. De Doeken en de Deur waren daar niet aanwezig.

De DRC had geen verklaring voor hun aanwezigheid, maar het is geen geheim dat de Doeken sprekend leken op de Reisdoeken van Yeesha.

(Eder Delin wordt uitgebracht. Foto’s beschikbaar gesteld door Ainia).

Ik vermoed dat zij, of misschien enkele welwillende Bahro, ons afkeurend begluurden.

Je moet namelijk inzien dat bij deze puzzel, in tegenstelling tot alle andere hiervoor, samenwerking en verbondenheid benodigd waren om deze op te lossen. Om die Deur open te krijgen, moesten onderzoekers hun geschillen aan de kant leggen en samenwerken. Ongetwijfeld was het een lesje voor ons om in te zien hoe belangrijk het is om verbonden te zijn. Het zou nodig zijn om samen ons mannetje te staan en het vechten te stoppen, als we de naderende bedreiging zouden willen overleven.

Want er was zeker een bedreiging. Nick White was de eerste die ons daarover vertelde.

Nick was een werknemer van de DRC, maar in tegenstelling tot zijn bazen, was hij erg open en toeschietelijk richting de onderzoekers. Het gevolg was dat hij bij een ieder van ons, zeer populair was. Nick wipte gewoonlijk aan en bezocht ons in onze Buurten en tijdens één van deze bezoekjes vertelden hij ons over de plannen van de DRC betreffende het uitbrengen van toekomstige Tijdperken. Omstreeks die tijd hadden we ook Eder Tsogal gekregen en vergelijkbare geheimzinnige Doeken waren ook daar verschenen.

(Eder Tsogal is verschenen. Foto’s beschikbaar gesteld door Ainia).

Nick vertelde ons dat niet alles in orde was in het volgende Tijdperk dat de DRC wilde uitbrengen. Dat Tijdperk, Negilahn genaamd, had ooit een rijke fauna van fors en gevarieerd wild gehuisvest. De DRC had observatiecapsules geïnstalleerd om deze schepsels te bestuderen en één van deze capsules zou nu worden vrijgegeven voor het publiek.

Maar er was iets gebeurd in Negilahn. Met de dieren, om specifieker te zijn.

Nick vertelde ons dat hun populatie plotsklaps en dramatisch was afgenomen. Niemand van de DRC wist hoe dat kwam. Was het een roofdier? Een ziekte? Een persoon?

Iets had ze gedood.

(Nick White onthult de resultaten van de Negilahn expeditie. Foto beschikbaar gesteld door Ichabod L).

Maar de DRC merkte dit gevaar niet op. Ze gaven Negilahn sowieso vrij en zoals Nick ons had verteld, er was erg weinig te zien voor wat betreft de dieren.

O, heel af en toe een Urwin, en soms maakte een kleine aap met twee staarten zijn opwachting. Maar voor het overgrote deel waren het allemaal planten.
En net als eerder, begonnen de onderzoekers te redetwisten. Bekvechtend over wat de dieren doodden. Het was een roofdier. Nee, het was een ziekte. Nee, het was een Bahro. En zo ging het door en door.

Soms heeft het even tijd nodig alvorens een les bezinkt.

(Negilahn is verschenen. Foto’s beschikbaar gesteld door Ainia).

Ondanks de vrees van de onderzoekers en woorden van Engberg en anderen om vooral voorzichtig te zijn, drukte Cate Alexander de snelle openbaarmaking van nieuwe Tijdperken en gebieden door. Zo duurde het slechts twee weken voordat het volgende Tijdperk verscheen – een nieuwe Capsule, en deze heette Dereno.

De schepsels van Dereno waren veel talrijker dan die van Negilahn. En dat zijn ze nog steeds.

(Dereno is verschenen. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

Toentertijd bracht de dochter van Michael Engberg een visite aan de Grot. Haar naam was Willow, maar we noemde haar allemaal ‘Wheely’. Ze was nog maar een teenager.
De dag nadat Dereno was uitgebracht, verscheen Wheely in de Grot. We hebben haar daarvoor vaak genoeg gezien – ze was erg populair onder het legertje onderzoekers, die haar binnenhaalden als een soort pseudo familielid.

Die dag wilde ze de Capsules zien, die ze nog nooit had bezocht. Zodoende namen we haar mee naar Negilahn en daarna naar Dereno. Negilahn beviel haar het meest…

Praten over Wheely is… moeilijk.

De afname van de dierenpopulatie in Negilahn was een serieuze zorg van de DRC geworden en zo werd er besloten een kleine expeditie uit te sturen buiten de Capsule om te proberen dit mysterie op te lossen.

(Door de DRC gesponsorde expeditie naar Negilahn. Foto beschikbaar gesteld door Tweek).

De expeditie bestond slechts uit drie personen. Eén van hun was de populaire en charismatische Nick White. De tweede was Douglas Sharper, die kort tevoren vanaf de oppervlakte naar D’ni was teruggekeerd.

Sharper had eerder gedurende de Eerste Restauratie voor de DRC gewerkt, maar zijn opvliegende persoonlijkheid en zijn verbondenheid met Yeesha had hem in problemen gebracht daar waar het de DRC betreft. Zodoende was hij niet herbenoemd in zijn vroegere positie als hoofd van de Teledahn groep. Maar hij was een doorgewinterde jager als ook een woudloper, dus de DRC vroeg hem om de expeditie te leiden.

Het derde lid van de groep was één van de onzen, een onderzoeker die door het leven ging als ‘Rils’. Hij was erg bekend geworden omdat hij een groepje had opgericht om de Capsule dieren te bestuderen.

Het is niet nodig jullie te vertellen hoe jaloers we allen op Rils waren, omdat hij de anderen buiten de Negilahn Capsule mocht vergezellen. Zoals spoedig zou blijken, hadden we dat niet hoeven te zijn.

Ze hadden slechts een kort stukje afgelegd, toe ze bij een karkas kwamen dat door geweld was afgeslacht. De aanblik en de stank waren zo schokkend dat ze alle drie haastig terug schakelden. Zowel Nick en Rils waren sterk aangedaan. Nick werd naderhand nogal ziek en Rils raakte getraumatiseerd.

Sharper, die meer ervaring had met dit soort dingen, vertelde ons dat hij er absoluut van was overtuigd dat hetgeen de creaturen doodde, een roofdier was. Het moest een nieuw roofdier zijn dat zeer recent in de omgeving moest zijn opgedoken. Sterker nog, hij beargumenteerde dat hij de overtuiging bezat dat het schepsel uitermate gevaarlijk moest zijn, omdat het zelfs de grote afschrikwekkende roofdieren die inheems waren in Negilahn, had willen afslachten.

Het ergste van dit alles was dat het niet eens had opgegeten wat het had gedood. Het leek erop dat het louter voor de lol had gemoord.

Overbodig is het om te zeggen dat het nieuws dat er een vastberaden moordenaar in het Tijdperk rondliep, velen van ons angst aanjoeg. En de DRC wisselde enkele boze woorden met Sharper vanwege zijn bereidwilligheid zijn informatie met het publiek te delen.

Ongeacht dit gevaar, ging de DRC door met het vooropgezette plan om nog twee Capsules open te stellen. Ik zeg “ongeacht dit gevaar”, omdat we spoedig uitvonden dat de Capsules geen afzonderlijke Tijdperken waren zoals eerst werd geloofd, maar dat ze allemaal een onderdeel vormde van hetzelfde Tijdperk. De onderzoekers noemde deze ‘Het Capsule Tijdperk’ of ‘Reziksehv’ in D’ni. Dat betekende dat, zodra we een bezoek brachten aan een Capsule – welke dan ook – we het gevaar liepen te worden opgemerkt door de predator.

(Payiferen is verschenen. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

(Tetsonot is verschenen. Foto beschikbaar gesteld door Ainia).

En zo eindigden de eerste zes maanden van de Tweede Restauratie onheilspellend en met grote angst.

Ondanks de lessen van Eder Delin en Eder Tsogal, waren de onderzoekers nog steeds verdeeld en voortdurend aan het bakkeleien over de Bahro en andere zaken.

Aan de spanning droeg de wetenschap bij dat het een of andere gevaarlijke beest in het nieuwste Tijdperk aan het rondsluipen was en dat de DRC zich onverschillig opstelde jegens dit gevaar.

Het ergste van dit alles was, waar waren diegenen die ons zouden hebben kunnen leiden?

Waar was Dr. Watson, wiens adviezen en wijsheid de laatste Restauratie hadden begeleid?

Waar was Yeesha, wier lessen de grote Reis had gevestigd?

Waarom hadden ze ons allemaal in de steek gelaten?

Er moést iets gebeuren om de spanning in de Grot te breken en ons te verenigen.

(Littekens poster. Foto beschikbaar gesteld door Tweek).

 

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s